Receive updates from The Met | REGISTER HERE |      

Ongoing Exhibitions




FASCINATION WITH FILIPINIANA: THE VARGAS COLLECTION

April 21 – July 27 2018



Itinatampok sa eksibisyon ang mahalagang seleksyon mula sa Jorge Vargas Collection ng Unibersidad ng Pilipinas sa Diliman. Ang koleksyon – masinop na nilikom bago, habang, at matapos ang Digmaan sa Pasipiko – ay binubuo ng mga likhang-sining, memorabilya, selyo, barya, at mga libro.

Tumutukoy ang pamagat sa dalawang saligan. Kawilihan ang salin sa wikang Filipino ng Fascination, ito rin ang pangalan ng malaking bakuran at galeriya ni Vargas kung saan nakalagak ang kanyang koleksyon bago ito inilipat sa Unibersidad ng Pilipinas. Ipinahihiwatig din ng ‘kawilihan’ ang likas na pag-uugali, gawi, at masidhing hilig ni Vargas sa pangongolekta. Ang salitang fascination ay nagsasangkot din sa “nation,” usaping pinagtuonan ng pansin ni Vargas noong siya ay naging kawani ng pamahalaan at bilang isang kolektor.

Isa pang nag-uudyok ay ang Filipiniana. Ito ay tumutukoy sa kabuoan ng mga kagamitang nakolekta ni Vargas sa paglipas ng panahon. Sa pagsasama ng “fascination” at “Filipiniana,” binabaybay ng eksibisyon ang ginampanan ni Vargas sa kasaysayan ng sining at kultura ng Pilipinas. Dito nagsasalubong ang estetiko at ang pulitikal sa layuning tipunin ang mga piraso ng isang bansa mula sa guho ng digmaan, ang pangako ng isang bagong Republika, at ang simula ng isang museo.

The exhibition presents a significant selection of the Jorge Vargas Collection of the University of the Philippines at Diliman. The collection — gathered diligently before, during, and after the Pacific War — consists of art, memorabilia, stamps, coins, and books.

The title speaks to two references. Fascination is a translation of the Filipino word Kawilihan, the name of Vargas’s compound and gallery that housed his collection before it was transferred to the University of the Philippines. Kawilihan underlies Vargas’s instinct, habit, and passion for collecting. The word fascination also implicates “nation,” the discourse with which Vargas was concerned when he performed various roles as a government official and a collector.

The other impulse is Filipiniana. This refers to the corpus of materials that Vargas had collected over time. In bringing “fascination” and “Filipiniana” together, the exhibition rounds out Vargas’s place in the history of Philippine art and culture. Here, the aesthetic and the political intersect in the project of gathering the pieces of a nation amid the ruins of war, the promise of a modern Republic, and the birth of the museum.





IN THE WAKE OF WAR AND THE MODERN: MANILA, 1941 TO 1961

April 21 – July 27 2018



Upang siyasatin ang ugnayan sa pagitan ng mga koleksyon ng Vargas Museum sa Unibersidad ng Pilipinas at ng Bangko Sentral ng Pilipinas, pinagtutuunan ng eksibisyong ito ang relasyon ng kolektor na si Jorge Vargas at ng Lungsod ng Maynila. Ukol dito, dalawang aspeto ang nangingibabaw: ang ginampanan ni Vargas sa pulitika bilang Punong-Lungsod ng Maynila noong panahon ng Hapon at ang pagsibol ng tinatawag na ‘Mabini Art’ sa Maynila. Ang mga likhang-sining ay inilako sa kalye ng Mabini, nakilala sa pagiging komersyal, maaari din namang iugnay sa pagprotesta ng mga di umano’y konserbatibo mula sa patimpalak ng Art Association of the Philippines noong 1955. Masalimuot nitong tinutukoy ang modernismo bilang kaisa-isang pamamaraang estetiko na humubog sa produksyon ng sining at kulturang biswal matapos ang Digmaan sa Pasipiko.

Binibigyang-diin ng eksibisyon ang 1961 bilang mahalagang taon kay Vargas. Itinalaga siya bilang Rehente ng Unibersidad ng Pilipinas kung saan niya ipinagkaloob ang kanyang koleksyon, isang institusyon na unang itinayo sa Maynila. Noong 1941, hinirang siyang Punong-Lungsod ng Maynila ng pamahalaang Hapon. Kaakibat si Vargas bilang tagapagbunsod ng malalim na pagsusuri, ang koleksyong ito ng likhang-sining at sinupan ay humihikayat ng talakayan sa kasaysayan ng pagkolekta sa Pilipinas sa konteksto ng pamumuhay ng mga pulitiko tulad ni Jorge Vargas at ng mga institusyong tulad ng Vargas Museum at ng Metropolitan Museum of Manila, ng Unibersidad ng Pilipinas, at ng Bangko Sentral ng Pilipinas.

To explore the angle of interaction between the Vargas Museum of the University of the Philippines at Diliman and the Bangko Sentral ng Pilipinas collection, the exhibition focuses on the relationship between the collector Jorge Vargas and the city of Manila. In this regard, two aspects surface: the political role of Vargas as Mayor of Manila during the Japanese period and the emergence of so-called Mabini art in Manila. The art peddled along Mabini Street, thought to be predominantly commercial, may be traced to the walk-out of the so-called conservatives from the Art Association of the Philippines competition in 1955. It complicates modernism as the only aesthetic system that shaped the production of art and visual culture after the Pacific War.

The exhibition marks 1961 as an important year for Vargas. He was appointed Regent of the University of the Philippines to which his collection was donated, an institution that had its origins in Manila. In 1941, he was named Mayor of Manila by the Japanese occupying forces. With Vargas as a fulcrum of critical reflection, this collection of art and archive initiates a conversation on the history of collecting in the Philippines in the context of the life of political figures like Jorge Vargas and institutions like the Vargas Museum and the Metropolitan Museum of Manila, the University of the Philippines, and the Central Bank.





HABLANDO CON DIOS / PAKIKIPAGUSAP SA DIOS / TALKING TO GOD

June 21 – July 24 2018



With an extraordinary eye for the ordinary, Elmer Borlongan re-presents the Filipino going about life. A tradition that goes back to: Damian Domingo, Jose Honorato Lozano and Justiniano Asuncion whose depictions of 19th century Philippine life have come down to us as Tipos del Pais (Country Types), but where the founding fathers of this style of painting left off Borlongan set off inspired by 20th century masters: Onib Olmedo, Danilo Dalena, and Jaime de Guzman breathing new life into genre with: color, form, and a trademark humor that elevates the familiar into Art.

Binalot ng tagulaylay ang loob ng Barokong simbahan na may pagpapahiwatig ng paggalang at kinuyom na ligalig. Ang mga mananamba ay nakaupo sa mga silya, naliligiran ng makalangit na liwanag. Samantalang nakayuko’t tila nananalangin, sa ilang saglit lang ay ilalantad ng bidyo na ang mga mananamba ay abala sa kanilang mga cellphone, isang gamit na bahagi na ng ating mga buhay. Sa pagbago ng bilis ng tagulaylay, maaaring hindi mapapansin ang teknolohikal na pag-iiba ng ingay ng paniki – gumagaya sa tunog ng tao. Dahil isang panggabing hayop, ang paniki sa Kanluraning kultura ay iniuugnay sa Demonyo. Sa pagwawakas, unti-unting tutuloy ang bidyo sa isang makalangit na tanawin kung saan ang mga iskrin ay mistulang talanyo ng mga bituin.

Pakikipag-usap sa Diyos (Hablando con Dios, Talking to God) ay tumutukoy sa maling paglulugar ng teknolohiya bilang isang kontemporaryong pangyayari, at ang pagtanggal sa kabanalan at panuntunan. Sa pamamagitan ng representasyon bilang kahalili ng totoo, ipinapakita ang grupo ng hiwa-hiwalay na tao, taglay ang tahimik na debosyon sa kawalan. Samantalang ang paligid ng isang Katolikong simbahan ay nagpapaalala ng taimtim na pakikipag-usap sa isang Diwang Makalangit, o kaya’y pagtatampok ng Pananampalataya, ang katotohanang ang mga tao ay abala sa kanilang mga cell phone ay sumasalamin sa papel ng teknolohiya sa ating kasalukuyang buhay. Posible kayang “i-update” ang ating pananaw sa Pananampalataya?

Bihira, lalo sa panahon ngayon ng Internet, na ating nagagawang maabot ang ganap na karunungan at maipamalas ang bisa ng pagsalahat ng dako. Hindi kailanman naging ganito kalapit maging kapara ng tao ang Diyos, subalit ang katuturan ay tila palayo ng palayo. Ang kagandahan ng huling bahagi, isang malayong kuha ng tila isang kalangitang puno ng mga bituin, nag-iiwan ng isang napipinto at positibong wakas, kung saan ang mga aspetong teknolohikal at ispiritwal ay nagkakatugma.

The calming chants submerge the Baroque church interior with an expression both of reverence and withheld tension. Its worshippers sit in pews, bathed in ethereal glow. With eyes cast down presumably in prayer, the video soon reveals the worshippers’ preoccupancy with the cell phone, a tool that occupies most parts of our lives. As the chant changes in dynamics, one may not discern the technological alteration of a bat’s call — mimicking human tonality. As a nocturnal animal, the bat is associated with the Devil in Western culture. In closing, the video transitions to an omniscient perspective wherein the screens resemble a constellation of stars.

Hablando con Dios (Talking to God) hones on the misplacement of technology as a contemporary phenomenon, and the desacralization and decentralization of what is canon. Through representation as a substitute of the real, it shows a group of alienated individuals, in silent bearings of devotion to the unknown. While the environment of a Catholic church suggests an intimate conversation with a Higher Self, or an exaltation of the Faith, the fact that people are absorbed in their cell phones raises a reflection on the role that technology plays in our current lives. Is it possible to “update” the way we approach to Faith?

Seldom, as in these times of the Internet, have we had the possibility of reaching absolute knowledge and exercising the power of omnipresence. Never before was the human being so close to resembling God, and yet the essential seems to move further and further away. The beauty of the final frame, a distant shot similar to a starry sky, leaves us a possible, optimistic exit, where both elements, the technological and the spiritual, come into harmony.


Museum hours: Monday to Saturday 10:00 am to 5:30pm
Gold and Pottery Galleries: Monday - Friday 10:00am to 4:30pm